زمینه: قدرت گرفتن با قدرت عمومی بدن و بعضی مشخصه های انتروپومتریک در ارتباط می باشد و اغلب به عنوان یک ارزیابی عینی از عملکرد اندام فوقانی در درمان ضایعات دست مورد استفاده قرار می گیرد. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط عوامل انتروپومتریک و قدرت گرفتن دست انجام شد.روش کار: در این مطالعه 100 نفر زن و مرد 20-50 ساله در دانشکده توان بخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران مورد ارزیابی قرار گرفتند. این افراد هیچگونه مشکلی از نظر عصبی عضلانی اسکلتی نداشتند. این مطالعه از نوع توصیفی - تحلیلی بوده وبه روش مقطعی انجام شد.یافته ها: همبستگی مثبت و معنی داری بین قدرت گرفتن دست راست با وزن (r= 0.68)، قدر (r= 0.84) طول دست راست (r= 0.77)، طول ساعد راست (r= 0.75)، پهنای دست راست (r= 0.84)، دور ساعد راست (r= 0.78) و دور مچ راست (r= 0.86) وجود دارد.اختلاف معنی داری بین قدرت گرفتن دست راست مردان و زنان وجود دارد (میانگین قدرت گرفتن دست راست زنها kg 5.31 و مردان kg 53 می باشد یعنی قدرت گرفتن زنها بطور متوسط %60 مردان می باشد).تمامی این موارد برای دست چپ نیز انجام و نتیجه مشابه بدست آمد.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد عوامل آنتروپومتریک و جنسیت بر قدرت تاثیرگذار هستند بنابراین می توانند به عنوان یک راهنما در برنامه ریزی درمانی مورد استفاده قرار گیرند همچنین پیش بینی قدرت گرفتن بیمار بویژه بعد از اعمال جراحی می تواند فاصله وضعیت حاضر و مطلوب را در توان بخشی ضایعات دست نشان دهد.یافته های این تحقیق در ارزیابی و درمان ضایعات دست با ارزش می باشد.

زمینه: قدرت گرفتن دست پیش نیاز مهم برای عملکرد اندام فوقانی می باشد و به لحاظ اینکه با ضربه، عفونت، جراحی و در طی بیماری های التهابی کاهش می یابد شناخت عواملی که قدرت دست را افزایش می دهند حائز اهمیت است. لذا در این مطالعه اثر وضعیت ارنج بر قدرت گرفتن دست مورد بررسی قرار گرفت.روش کار: این بررسی به روش سنجش تحلیلی و به صورت مقطعی انجام گرفته است. در این تحقیق قدرت گرفتن دست راست و چپ در مراجعین به دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران مورد ارزیابی قرار گرفت. اندازه گیری قدرت با استفاده از یک داینامومتر استاندارد و در دو وضعیت Full ext و 90 درجه Flex آرنج انجام شد. در مجموع تعداد 55 نفر زن و 45 نفر مرد در مطالعه شرکت کردند.یافته ها: اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست راست مردان در 90 درجه فلکشن آرنج (49.08= میانگین و SD=±8.02) و full ext آن (50.41= میانگین و SD=±8.03) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست راست زنان در 90 درجه فلکشن آرنج (28.89= میانگین و SD=±4.33) و full ext آن (30.13= میانگین و SD=±4.50) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست چپ مردان در 90 درجه فلکشن آرنج (48.07= میانگین و SD=±7.13) و full ext آن (49.83= میانگین و SD=±7.84) وجود دارد.- اختلاف معنی داری بین میانگین های قدرت گرفتن دست چپ زنان در 90 درجه فلکشن آرنج (27.98= میانگین و SD=±4.55) و full ext آن (28.51= میانگین SD=±4.09) وجود دارد.یافته های این تحقیق نشان داد قدرت گرفتن دست در full ext آرنج بیشتر است.نتیجه گیری: این بررسی نشان داد وضعیت آرنج می تواند قدرت گرفتن دست را تحت تاثیر قرار دهد و آگاهی از چگونگی تاثیر وضعیت آرنج بر قدرت دست می تواند توسط درمانگران برای آموزش بیماران مورد استفاده قرار گیرد در ضمن با دانستن وضعیت برتر می توان برنامه درمانی هر فرد را به نحوی طراحی نمود تا بیمار، اندام فوقانی خود را در وضعیت خاصی قرار دهد که بالاترین کارایی را در جهت نیل به حداکثر کارکرد فراهم سازد.* نتایج این مطالعه در ارزیابی و درمان ضایعات دست و آموزش نحوه انجام فعالیت ها به بیمار با ارزش می باشد.

هدف اصلی در این مطالعه بررسی قدرت گریپ (grip) در سالمندان مقیم خانه های سالمندان شهر تهران بوده است. سالمندانی وارد مطالعه شدند که سن بالای 60 سال داشته و فاقد مشکلات ارتوپدیک و نورولوژیک در اندام های فوقانی بودند و توانایی آن را داشتند که فعالیت های روزمره و پایه زندگی را انجام دهند. در این پژوهــش 109 نفر سالمند (56 زن و 53 مرد) به روش تصادفی طبقه ای از 4 منطقه شمال، جنوب، شــرق و غرب تهران انتخاب شدند و طبق روش استاندارد بررسی قدرت گریپ که توسط American Society of Hand Therapists  مطرح شده است، مورد آزمایش قرار گرفتند. با توجه به نتایج به دست آمده متوسط قدرت دست در کل نمونه برای دست راست 55/16 کیلوگرم بر مترمربع و برای دست چپ 15.21 کیلوگرم بر مترمربع و قدرت دست های راست و چپ در گروه مردان بیش از زنان بوده است(P<0.0001)  میزان این اختلاف 27/51-95/49% به دست آمد و در کل سالمندان مورد بررسی بین قدرت دست راست و چپ تفاوت معنی داری به میزان 1/8% وجود داشت (P<0.0001)  و دست راست از چپ قوی تر بود. با بالا رفتن سن، قدرت دو دست راست و چپ کاهش و با افزایش محیط و طول دست های راست و چپ قدرت دست ها افزایش می یافت.

سرما درمانی یکی از روش های درمانی فیزیکی است که جهت درمان پاتولوژی های حاد به کار می رود. یکی از برنامه های توانبخشی که اخیرا مورد مطالعه قرار گرفته است ارتباط میان سرما و قدرت عضلات است Power Grip یکی از فعالیت های دست می باشد که منجر به خم شدن همه انگشتان شده و باعث نگهداری شی در دست می شود. هدف از این تحقیق بررسی تاثیر سرما و سرما و تمرین بر قدرت Grip است. 60 نفر از دانشجویان پسر در محدوده سنی 26-18 سال انتخاب و در یکی از دو گروه مورد آزمایش قرار گرفتند. اندام فوقانی هر دو گروه (سرما به تنهایی و سرما و تمرین) به مدت 30 دقیقه در حمام سرد 15-10 درجه سانتی گراد قرار داده شد. در گروه سرما و تمرین قبل از قرار گیری اندام در آب سرد، این افراد به مدت 5 دقیقه با "دست ورز" به تریم پرداختند. قدرت Pinch, Grip و قدرت عضلات دست هر دو گروه قبل از قرارگیری در حمام سرد توسط dynamometer اندازه گیری شد و این اندازه گیری ها در دقایق 20، 40، 60، 80 دقیقه پس از خارج کردن اندام از حمام سرد تکرار شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس برای داده های تکراری و آزمون Paried-t استفاده کردیم. نتایج این تحقیق موفقیتی در جهت نشان دادن تفاوت معنی داری در قدرت Grip و قدرت عضلات دست پس از به کارگیری سرما و همچنین سرما و تمرین به دست نداد پس از اعمال سرما، قدرت grip و قدرت عضلات دست افزایش پیدا می کند ولی به حد نرمال خودش می رسد. بر اساس نتیجه دیگر تحقیق افزایش معنی داری در قدرت Pinch در هر دو گروه مشاهده شد که این افزایش در گروه سرما و تمرین بیشتر از گروه سرما به تنهایی بوده است. بر اساس نتایج این تحقیق از سرما و تمرین نمی توان به عنوان یک روش درمانی دراز مدت بهره جست.

زمینه و هدف: قدرت گرفتن (Grasp Strength: GS) به عنوان یک شاخص سلامتی عمومی، می تواند مرگ و میر، ناتوانی و عملکرد دست را پیش بینی کند. هدف از این تحقیق تدوین معادلاتی جهت پیش بینی قدرت گرفتن بر اساس اندازه های آنتروپومتریکی، بوسیله رگرسیون چند متغیره بود.روش بررسی: 411 مرد و 671 زن جوان دانشگاهی 18 تا 30 ساله، با شرایط سلامتی مطلوب، بطور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. نمونه ها بطور تصادفی به دو گروه تدوین مدل (867 نفر) و گروه بررسی اعتبار (215 نفر) تقسیم شدند. بر اساس داده های گروه تدوین مدل چهارمعادله پیش بینی تدوین شد که پس از آن در گروه دوم اعتبارسنجی گردید. برای اندازه گیری قدرت گرفتن از یک دینامومتر دستی استفاده شد. همه اندازه های آنتروپومتریکی مانند ابعاد دست، دور ساعد، توده بدون چربی، توده عضلانی و سطح مقطع بازو با استفاده از روشهای استاندارد اندازه گیری شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که قدرت گرفتن همبستگی معنی داری با تمام اندازه های آنتروپومتریکی دارد. طول ساعد (68% واریانس (GS و پس از آن طول اندام فوقانی و توده عضلانی بیشترین همبستگی خطی را با GS داشتند. تمامی چهار معادله بوسیله اعتبارسنجی تایید گردیدند. بدلیل سادگی و آسانی اندازه گیری، معادلات زیر برای پیش بینی GS انتخاب شدند. برای دست برتر:الف) "46.160- جنس(. برای مردان و 1 برای زنان)× +0.681 ×BMI -13.035قد+0.392× (cm) سن(سال)× 0.464" ب) "13.872+جنس×8.669- سن×0.346+دورساعد×طول ساعد "0.028× (cm) و برای دست غیربرتر:ج) "44.243-جنس×+0.657×BMI-13.313قد×0.386+سن×0.347" د) "13.788+جنس×8.682- سن×0.223+دورساعد×طول ساعد×”0.029"نتیجه گیری: شش عامل آسان برای اندازه گیری جنسیت، سن، قد، BMI، طول ساعد و دور ساعد پیش بینی دقیقی را برای قدرت گرفتن فراهم می کنند.

هدف: سوء تغذیه (Malnutrition, MN) یک عارضه معمول در بیماران همودیالیزی است که با میزان عوارض و مرگ و میر در ارتباط می باشد. این مطالعه مقطعی شاخص های مختلف در تشخیص MN در بیماران همودیالیزی را مورد بررسی قرار داد. مواد و روش ها: ارزیابی MN با استفاده از روش های ارزیابی جامع ذهنی (Subjective Global Assessment, SGA) و امتیاز سوء تغذیه-دیالیز (Dialysis Malnutrition Score, DMS) و قدرت مشت کردن دست Hand Grip Strength, HGS)) در بیماران تحت همودیالیز 3 بار در هفته در استان سمنان انجام شد. SGA و DMS توسط چک لیست های خاص آن ها و HGS با استفاده از دینامومتر بررسی گردید. دریافت رژیمی بیماران همودیالیزی با استفاده از یک یادآمد خوراک 4 روزه مورد ارزیابی قرار گرفت. هم چنین 4 میلی لیتر نمونه خون از هر بیمار برای اندازه گیری پارامترهای بیوشیمیایی سرم گرفته شد. یافته ها: از 116 بیمار ثبت نام شده، 61 نفر مرد و 55 نفر زن بودند. شیوع کل MN از نظر SGA، DMS و HGS به ترتیب 2/74، 6/58 و 63٪,بود. علاوه بر این، ارتباطی بین SGA با سن و DMS با سن، جنس و مدت زمان همودیالیز دیده شد. شاخص HGS علاوه بر فاکتورهای ذکر شده با فاکتورهای بیوشیمیایی شامل آلبومین و hs-CRP نیز هم بستگی داشت. نتیجه گیری: ابزارهای ساده و سهل الوصول مانند دینامومتر دستی می توانند روش مناسب ارزیابی تغذیه برای بیماران همودیالیزی به تنهایی یا در تلفیق با SGA یا DMS باشند.

زمینه و هدف آسیب های اسکلتی-عضلانی یکی از شایع ترین علل بروز بیماری های ناشی از کار، غرامت ها و غیبت از کار کارگران در محیط های کاری در دنیا می باشد. در بین عوامل متعدد، مواجهه با ارتعاش یکی از علل اصلی این آسیب ها می باشد. مطالعه حاضر باهدف بررسی تاثیر فاکتورها و عوامل کلیدی در بروز و تشدید اثرات ناشی از مواجهه با ارتعاش دست-بازو انجام گرفته است. روش بررسی در این مطالعه میزان ارتعاش وارده به دست و همچنین میزان نیروی چنگش دست 57 نفر از کارگران در حال کار با آچار بادی در یک صنعت خودروسازی اندازه گیری شده است. یافته ها یافته های اصلی مطالعه نشان داد که میانگین نیروی چنگش دست کارگران بعد از مواجهه با ارتعاش از 22/43 به 90/40 کیلوگرم کاهش یافته است. نتایج این مطالعه می تواند اطلاعات ارزشمندی در طراحی ابزار، کنترل بروز و شیوع اختلالات ناشی از ارتعاش ارایه دهد. نتیجه گیری بر اساس نتایج به دست آمده به طور میانگین 67/5 درصد کاهش در نیروی چنگش دست مشاهده گردید. همچنین با توجه به همبستگی قوی میان میانگین اختلاف نیروی چنگش دست کارگران قبل و بعد از مواجهه با ارتعاش و شتاب معادل 4 ساعته در محور X می توان به این نتیجه رسید که محور برتر ارتعاش دست-بازو در آچارهای بادی محور X می باشد.